This blog is dedicated to my learning curve of being a teaching in Game Design and Development at the University of Applied Sciences in Amsterdam.
2.3 Motivatie om HBO docent te zijn.
Toen ik werd gevraagd door een collega of ik niet les wilde geven op het HBO heb ik wel getwijfeld. Ik zou een leuke baan als gamedesigner bij Ranj Serious Games opgeven en net als mijn ouders het onderwijs ingaan. Dat is natuurlijk nooit de bedoeling geweest! Sterker nog: ik riep altijd tegen mijn ouders dat het me een rotbaan leek. Elk jaar weer het zelfde, vervelende studenten, veel geklaag thuis over die studenten, veel nakijkwerk, regelmatig zaten ze tot in de late uurtjes werk te verstouwen, kortom verschrikkelijk. Maar goed, destijds zat ik natuurlijk zelf nog op school en bekeek ik de zaken van een heel andere kant.
Maar goed, opeens kwam dit op mijn pad. Aangezien mijn vriend in het middelbaar onderwijs zit, had ik inmiddels mijn beeld van het vak al wat bijgesteld. Ik dacht dat het voor mij wel goed zou zijn. Het bracht een aantal voordelen met zich mee: Ik hoefde niet meer vooral achter een computer te zitten van 9 tot 17, ik kon flexibeler werken, er zou een beroep worden gedaan op mijn organisatietalent, het zou goed zijn voor mijn presentatievaardigheden, de reisafstand was aantrekkelijker en het salaris ook. Ik zie dit vak als een hypersociaal vak. Je hebt continue met mensen te maken in een professionele setting. Het mooie vind ik, dat je studenten ziet groeien, soms letterlijk.
Van de tendens dat onderwijs vooral “leuk” moet zijn ben ik wel teruggekomen. Toegegeven, ik ben een aanhanger van de Kolb leerstijl en ervan overtuigd dat studenten vooral leren door zelf te doen, maar dit moet wel op een geleidelijke manier, gestuurd door docenten. Soms is iets leren gewoon niet leuk, maar moet je het gewoon doen om verder te komen in je leven. Ik ben een grote voorstander van het projectgestuurd onderwijs zoals dat plaatsheeft binnen onze opleiding Informatica. In de projecten komen alle vaardigheden van alle vakken samen. Als docent geniet ik dan ook het meest van het begeleiden van studenten tijdens projecten.
LEERDOELEN
a. Geven van opbouwende en positieve kritiek – Ik heb de neiging negatief te zijn, omdat ik zelf altijd de lat hoog heb gelegd en zelf vanuit mijn eigen opleiding gewend ben geraakt aan harde kritiek. Ik merk dat sommige studenten hier moeite mee hebben (maar ook dat het voor anderen juist heel goed is). Evenwel kan ik dingen ook genuanceerder zeggen, met hetzelfde of misschien zelfs wel meer effect. Op die manier jaag ik studenten niet meteen tegen me het harnas in. Ik ben er bang voor als een softie over te komen (valkuil), maar nu ben ik voor mijn gevoel misschien wel te streng of te negatief.
b. Omgaan met stemgebruik. Ik heb het gevoel dat ik monotoon en vooral hard praat. Meer afwisseling in stemgebruik en gebruik van pauzes tijdens de lessen is voor mij een groot leerdoel. Hoe maak ik effectief gebruik van stiltes?
c. Leren omgaan met de onderhandelcultuur van studenten. De onderhandelcultuur van studenten is wat je volgens een kernkwadrant wel een allergie van me kunt noemen. Een uitdaging zou zijn daarmee te leren omgaan. Op dit moment ga ik er eigenlijk NIET mee om, er is simpelweg niet of nauwelijks ruimte voor, met tot gevolg dat er studenten zijn die me ofwel wel kunnen lynchen, ofwel net zo lang door blijven zeuren totdat ze TOCH hun zin krijgen. Ok, er is dus kennelijk toch ruimte voor, ik heb zelf te weinig inzicht in hoe dit werkt en in hoe ik daarop reageer.
